Kiedy nadchodzi zima, wszyscy zaczynamy zastanawiać się i burzliwie przeglądać oferty lokalnych biur podróży i strony internetowe w poszukiwaniu ”nieodkrytego” raju narciarskiego. Wygodni, beztroscy, podróżujący własnym czterokołowcem, ze względu na odległość ryzykują wyjazd w nasze jakże piękne, ale i nieprzewidywalne polskie góry. Rzeczywistość bywa czasami bardziej zaskakująca niż wyniki wyborów parlamentarnych i prezydenckich w 2005 roku. Tysiące oczekujących na wjazd “wyrwirączką” na niewielkie, często słabo przygotowane i szczególnie krótkie stoki, zamiast ciszy, spokoju i gwaru miasta, bardzo szybko zniechęcaja poszukujących prawdziwych wrażeń i ekstremalnych doznań do dłuższego pobytu w tym okresie w naszych pięknych górach. Nie będę tu nadmieniać, że kolejek gondolowych, lub linowych mamy w Polsce tyle, ile małej wielkości kurort narciarski w Austrii, czy Włoszech.

Dlatego też dawno zrezygnowałam z narciarstwa w Polsce, odnajdując to, czego mi trzeba było w czeskich Rokytnicach nad Jizerou. Z północy bliżej niż do zimowej stolicy polski (jakies 150 km), trasy o długosci 3-4 km a do tego wszystko tak zorganizowane, że najdłuższe oczekiwanie na wjazd wyciągiem wynosił max 5 min.

Wieczorem zaś słynne “knedliky z gulaszou” i wspaniałe czaskie piwo wypełniały pustkę i niesmak pozostały po wizycie np. w Białce Tatrzańskiej (pięknej, ale nie przygotowanej na tysiące turystów miejscowości). Do tego folkowa atmosfera w rytm “Jożina Z Bażin” utwierdziła nas w przekonaniu, że tu na pewno wrócimy.

Polecamyyy!